Hoe een jurk symbool kan zijn voor tevreden zijn met jezelf

Hoe een jurk symbool kan zijn voor tevreden zijn met jezelf

Hoe een jurk symbool kan zijn voor tevreden zijn met jezelf 

 

#selfie 

Zie mij hier een foto van mezelf maken. Niks bijzonders zou je zeggen. Tegenwoordig vliegen de selfies je om de oren. In dit geval maak ik niet zo maar een leuke selfie om met de wereld te delen hoe geweldig het wel niet gaat met me. Nee, ik maak een foto om te zien hoe ik eruit zie. Dat doe ik wel eens, maar ik deed dat in het verleden heel vaak Te vaak.

 

Zie ik er raar en dik en overdreven uit? 

Die foto maak ik dan niet om mezelf eens even goed te bewonderen. Nee, dat doe ik om te bepalen hoe ik eruit zie. Om te checken of ik er niet raar uit zie. Of ik niet overdreven gekleed ben. Of ik vetrollen heb, uuh, de vraag is niet of ik ze heb (want zelfs als had ik ze niet, dan zag ik ze toch), maar vooral of ze niet te veel opvallen en of ik er lelijk van werd. Of welke andere kritiek ik ook maar kon bedenken.  Kortom: dat ging (en heel soms gaat dat nog steeds) er dan niet al te objectief en subtiel aan toe.  

 

Bescheidenheid is toch lief? 

Er zat een soort bescheidenheid achter en heel veel vergelijk met anderen. Die bescheidenheid, mezelf kleiner maken, associeerde ik dan met lief zijn en een bepaalde zachtheid. Bizar! Want mezelf afkraken en daarbij super onbewust uitschelden, was echt alles behalve lief en zacht voor mezelf.  

 

Ik voel me ein-de-lijk helemaal prima 

Fast forward terug naar het nu. Op deze foto draag ik een jurk die ik al dik een jaar in de kast had hangen. Een jaar zonder dat ik hem aan durfde te doen. Want ja, nogal strak. En wat dan als je mijn vetkwabben ziet? En wat dan als mensen daar wat van vinden? Ik schaamde me echt. Nu, een jaar verder, heb ik deze jurk al de hele dag aan. En nee, ik ben het afgelopen jaar niet 10 kilo afgevallen. Ik heb geen killer body ontwikkeld door een jaar lang aan de krachttraining apparaten te hangen. Nee, sterker nog, ik denk dat ik wat zwaarder ben dan een jaar geleden. En 3x raden: ik voel me ein-de-lijk helemaal prima! Fjieuw 

 

Deze jurk staat voor mij nu symbool voor dat je kunt leren tevreden te zijn met jezelf 

Want dat ik deze jurk de hele dag draag en me er goed in voel, kwam niet ineens en als vanzelf. 

Nope. De afgelopen jaren heb ik me verdiept in hoe ik deze hardnekkige eigenschap om mezelf niet mooi of niet goed genoeg te vinden kon verminderen. Super veel zelfhulpboeken en artikelen heb ik gelezen. Psychotherapie en gesprekken met verschillende coaches gehad. Mijn minimale doel was de scherpe kantjes eraf krijgen. En een tijdje geleden besefte ik me ineens hoeveel fijner ik me voel over mezelf en dat ik al veel liever ben voor mezelf.  

 

Comfortabel uit je comfort zone is mijn sleutel 

Eén van de belangrijkste lessen die ik geleerd heb, is om uit je comfort zone te stappen. Voor iedereen is dat moeilijk, maar zeker voor iemand die erg onzeker is. De woorden ‘trial and error’ of zoals ik het tegen mijn kinderen zeg ‘van proberen kun je leren’ zijn er bij mij ingebakken en een onderdeel geworden van hoe ik mijn persoonlijke ontwikkeling aanvlieg. En dat kan in allerlei gradaties. Mij helpt het voor de dingen waarover ik écht onzeker ben of eng vind om comfortabel uit mijn comfort zone te stappen. Voorzichtig en niet te vaak. In dit geval had ik ook in een naveltruitje kunnen lopen, maar los van dat dat niet echt mijn stijl is, is dat toch echt een stap te ver. Misschien een volgende keer 😉.

Wil jij ook tevredener zijn over jezelf? En kun je een steuntje in de de rug en een stok achter de deur wel gebruiken? Stuur me dan een berichtje. Wie weet kan ik je helpen. Ik doe het graag en met liefde.

 

 

Waarom ik ooit niet aan selfcare doe

Waarom ik ooit niet aan selfcare doe

 

Mijn twee uitzonderingen wanneer ik me niet aan mijn ‘selfcare regels houd’
 

Een paar jaar geleden kwam ik op een punt dat het voor mij noodzakelijk was om beter voor mezelf te gaan zorgen. Ik kan me dan helemaal in uitvoerig onderzoek storten en kwam op die manier in de ‘selfcare wereld’ (zoals ik het noem) terecht. Als je je in ‘goed voor jezelf zorgen’ gaat verdiepen, kom je al snel en vooral uit op: meditatie, yoga, schrijven in je journal, me-time en gezond eten. Heel veel nieuwe dingen leerde ik daarover die mij vooruit hielpen. Ik ontwikkelde mijn eigen selfcare leefregels. Maar er knaagde wel iets. Ik kreeg namelijk het gevoel dat de enige manier om het goed te doen en me goed te voelen is om zo ongeveer al mijn tijd buiten mijn werk en gezin op een yogamat te besteden al yoga’end, meditererend en schrijvend met op de achtergrond een zen muziekje.  

 

Waar ik al doende achter ben gekomen is dat dat voor mij niet werkt en dat dat ook goed is. Mijn kijk daarop is daarom aangescherpt en ik heb twee uitzonderingen voor wanneer ik me niet aan mijn eigen selfcare regels houd. En juist dan en daarvoor ervaar ik volledige flow en meer plezier! 

 

1. Soms voelt rust te veel als een ‘moetje’ en dan moet ik het vooral loslaten 

Ja, rust en de tijd nemen is goed voor je. Geen twijfel over mogelijk. Ik weet het uit eigen ervaring. En als het me lukt sta ik ook een uur (of 2) eerder op om in mijn journal te schrijven, te mediteren, yoga te doen met een zen muziekje op de achtergrond en een paar kaarsjes aan. Als je je erin verdiept, vind je toch vooral dat je deze activiteiten op (vrijwel) dagelijkse basis moet uitoefenen. MAAR soms heb ik daar echt he-le-maal geen zin in. Hoeveel baat ik er ook bij heb, ooit voelt het als een ‘moetje’. Dan heb ik het gevoel dat als ik mijn ochtendritueel over sla, ik dan slecht bezig ben. ‘Toevallig’ zie ik dan op Instagram de ene na de andere post van vrouwen die hier super actief mee bezig zijn. Dat is het moment dat het me tegen gaat werken en tegen gaat staan. Het doen om te moeten doen is niet de manier. Als ik dat voel, dan skip ik het! Fuck mijn eigen selfcare regels. Soms voor een dag, soms voor een (dikke) week. Lekker loslaten en extra genieten dat ik me s ochtends nog een keer kan omdraaien in mijn warme bedje.  

 

2. Voor balans zoek ik soms juist het avontuur of de actie op 

Ooit gehoord HSS? Veel mensen kennen wel het type HSP, dan ben je hooggevoelig. Er bestaat nog een type namelijk HSS. Dan ben je hooggevoelig én je zoekt steeds nieuwe prikkels. Ze zeggen dan ook dat je dan leeft met één voet op het gaspedaal en één op de rem. Laat dat nou net de stempel zijn die je op mij kunt drukken.  

Ik heb baat bij rust en ik word onrustig van rust… Als het mij te rustig of eentonig wordt (en dat is vrij snel) dan snak ik naar spanning en sensatie. Dan ontstaat de behoefte aan ‘iets nieuws’. Dat kan van alles zijn: iets nieuws leren (love it!), een spontaan weekend weg, een reis boeken, een feestje organiseren of simpelweg een avondje de kroeg in (waar geen zen muziek te horen is😊). Vaak blijft er dan weinig van mijn rustige selfcare leefregels over. Zeker in dat laatste geval. Dan ga ik veel te laat naar bed, ik heb vaak meer alcohol gedronken dan goed voor me is, ik ben de volgende dag niet in staat om (optimaal) te sporten en ik heb zin in slecht eten. MAAR op het moment dat ik leef met de voet op het gaspedaal, heb ik het gevoel dat ik leef. Dat ik eruit haal wat erin zit. Ik zit dan in mijn hoge, positieve energie. En dan laat ik bewust mijn selfcare leefregels los(ser). Dat kan zijn dat ik er even helemaal niets aan doe, maar het kan ook zijn dat ik alleen maar 1 keer in de week naar yoga ga of thuis even bewust op de bank ga zitten en voor me uit ga staren.  

 

Het loslaten van mijn selfcare leefregels kan, omdat deze leefregels zo in mijn systeem zijn gaan zitten, ik die na een dag of een paar dagen niet voor altijd vergeten ben. Ik ga daarna verder waar ik gebleven was en pak de rustige draad weer op.  

 

Jezelf ultiem in balans voelen en zijn is een zoektocht waarin niets goed of fout is. Het is een reis die denk ik nooit ophoudt. De balans ligt voor iedereen wat anders, zoek daarin naar wat jou past. Vind je dat ooit lastig en wil je daar eens over met mij van gedachte wisselen? Dat doe ik graag en met liefde. Neem me dan een berichtje, bijv per mail naar marjolein@verwonderingbewondering.nl.

  

Hoe ik letterlijk omviel met een burn-out

Hoe ik letterlijk omviel met een burn-out

Hoe ik letterlijk omviel met een burn out

Als de dag van gisteren herinner ik me mijn eerste kennismaking met New York. Het moment dat ik de metro uit stapte in hartje centrum van deze stad. Ik wist niet goed wat ik moest voelen. Aan de ene kant het gevoel van avontuur om een paar dagen deze overweldigende stad te gaan verkennen. Maar aan de andere kant voelde ik me volledig onverwacht overrompeld. Alsof ik deze stad niet aan zou kunnen terwijl ik het ondertussen wel heel graag wilde. Die tweestrijd heb ik mijn hele bezoek daar gehouden. Echt genieten kon ik niet en later bleek wel waarom. 

 

We bleven 4 dagen daar. Op de één na laatste dag gingen we hardlopen in Central Park. Like a local, dat leek mij als hardloper wel leuk. Het werd echter mijn minst fijne loop ooit. Het was vanaf de eerste meters kei hard afzien. Ik trok het niet, ik kreeg geen lucht en ik snapte er hélemáál niks van.  

 

De dag dat we terug gingen richting het vliegveld stond ik te wachten bij de metro. Ineens werd ik niet lekker en dacht ik dat ik ging flauwvallen. Weer snapte ik er niks van. Waar komt dit nu ineens vandaan? Maar goed, we moesten verder, want we hadden een vliegtuig te halen, dus hoppa even snel bijkomen en weer door.  

 

De dag na thuiskomst moest ik weer gaan werken. Ik voelde me moe en wijdde het aan de jetlag. Mijn werk was 5 minuten fietsen van mijn huis vandaan. Moe of niet ‘duty calls’, dus ik stapte mijn fiets op. Ik weet nog dat ik ongeveer op de helft was. Ik lig ineens op de grond en daarna is het een zwart gat. Van het één op het andere moment (wat zo ineens achteraf helemaal niet bleek te zijn) ben ik out gegaan. Vraag me niet hoe, maar ik ben ook weer thuis gekomen. Ik kan me er niks van herinneren. Het volgende moment dat ik weer bij bewustzijn was, zat ik de op bank compleet apathisch voor me uit te staren. Ik heb mijn leidinggevende gebeld en gezegd dat ik me ziek wilde melden en dat ik verwachtte er de dag erna, na een nacht goed slapen, wel weer zou zijn. Die dag werd bijna 9 maanden. 

 

Achteraf gezien heb ik zó veel signalen van mijn lichaam ontzettend hard genegeerd of simpelweg helemaal niet gevoeld. Ik leefde zo gehaast en onder zo’n grote stress. De signalen die ik wel opmerkte, waren heel heftige, zoals die in Central Park of toen ik bijna out ging bij de metro. Maar eerder thuis ook al: ik was al een paar keer bij de huisarts geweest omdat ik dacht dat ik een hartkwaal had. 

 

Ik vind het bizar dat ik en velen met mij het leven zo kunnen leiden dat je er zelf niet eens bewust bij bent. Nu, 5 jaar later, zie ik deze burn-out als een cadeau. Natuurlijk had ik het liever voorkomen, want soms voelt het alsof het ook iets heeft stuk gemaakt in me. Maar blijkbaar werkte de subtiele manier niet bij mij en heb ik op deze manier mijn wake-up call gehad. En dat heeft er ook weer voor gezorgd dat ik in heel veel kleine stapjes mijn leven heb aangepast met als resultaat dat ik nu helemaal anders leef. Als ik dan nu naar mijn leven kijk en hoe relaxed en gelukkig ik nu ben is dat een wereld van verschil. 

 

Ik ben dankbaar voor mijn burn-out. Het heeft me veel gebracht. Zo zie je maar weer, er schuilt vaak iets moois in wat moeilijk is.  

 

Verwonder en bewonder ook de minder mooie kanten van het leven en het brengt je geluk! 

 

Wil je graag handvatten, tips en trucs hoe je kunt voorkomen zoveel energie te lekken dat je je opgebrand voelt? Of wil je ‘gewoon’ wat meer energie en lukt het je niet om dat voor jezelf te organiseren? Neem dan contact met me op. Ik denk graag met je mee en wie weet kan en mag ik daar iets voor je in betekenen. Stuur me dan een mail naar marjolein@verwonderingbewondering.nl of stuur me in dm op Instagram verwonderingbewondering