Hoe ik letterlijk omviel met een burn out

Als de dag van gisteren herinner ik me mijn eerste kennismaking met New York. Het moment dat ik de metro uit stapte in hartje centrum van deze stad. Ik wist niet goed wat ik moest voelen. Aan de ene kant het gevoel van avontuur om een paar dagen deze overweldigende stad te gaan verkennen. Maar aan de andere kant voelde ik me volledig onverwacht overrompeld. Alsof ik deze stad niet aan zou kunnen terwijl ik het ondertussen wel heel graag wilde. Die tweestrijd heb ik mijn hele bezoek daar gehouden. Echt genieten kon ik niet en later bleek wel waarom. 

 

We bleven 4 dagen daar. Op de één na laatste dag gingen we hardlopen in Central Park. Like a local, dat leek mij als hardloper wel leuk. Het werd echter mijn minst fijne loop ooit. Het was vanaf de eerste meters kei hard afzien. Ik trok het niet, ik kreeg geen lucht en ik snapte er hélemáál niks van.  

 

De dag dat we terug gingen richting het vliegveld stond ik te wachten bij de metro. Ineens werd ik niet lekker en dacht ik dat ik ging flauwvallen. Weer snapte ik er niks van. Waar komt dit nu ineens vandaan? Maar goed, we moesten verder, want we hadden een vliegtuig te halen, dus hoppa even snel bijkomen en weer door.  

 

De dag na thuiskomst moest ik weer gaan werken. Ik voelde me moe en wijdde het aan de jetlag. Mijn werk was 5 minuten fietsen van mijn huis vandaan. Moe of niet ‘duty calls’, dus ik stapte mijn fiets op. Ik weet nog dat ik ongeveer op de helft was. Ik lig ineens op de grond en daarna is het een zwart gat. Van het één op het andere moment (wat zo ineens achteraf helemaal niet bleek te zijn) ben ik out gegaan. Vraag me niet hoe, maar ik ben ook weer thuis gekomen. Ik kan me er niks van herinneren. Het volgende moment dat ik weer bij bewustzijn was, zat ik de op bank compleet apathisch voor me uit te staren. Ik heb mijn leidinggevende gebeld en gezegd dat ik me ziek wilde melden en dat ik verwachtte er de dag erna, na een nacht goed slapen, wel weer zou zijn. Die dag werd bijna 9 maanden. 

 

Achteraf gezien heb ik zó veel signalen van mijn lichaam ontzettend hard genegeerd of simpelweg helemaal niet gevoeld. Ik leefde zo gehaast en onder zo’n grote stress. De signalen die ik wel opmerkte, waren heel heftige, zoals die in Central Park of toen ik bijna out ging bij de metro. Maar eerder thuis ook al: ik was al een paar keer bij de huisarts geweest omdat ik dacht dat ik een hartkwaal had. 

 

Ik vind het bizar dat ik en velen met mij het leven zo kunnen leiden dat je er zelf niet eens bewust bij bent. Nu, 5 jaar later, zie ik deze burn-out als een cadeau. Natuurlijk had ik het liever voorkomen, want soms voelt het alsof het ook iets heeft stuk gemaakt in me. Maar blijkbaar werkte de subtiele manier niet bij mij en heb ik op deze manier mijn wake-up call gehad. En dat heeft er ook weer voor gezorgd dat ik in heel veel kleine stapjes mijn leven heb aangepast met als resultaat dat ik nu helemaal anders leef. Als ik dan nu naar mijn leven kijk en hoe relaxed en gelukkig ik nu ben is dat een wereld van verschil. 

 

Ik ben dankbaar voor mijn burn-out. Het heeft me veel gebracht. Zo zie je maar weer, er schuilt vaak iets moois in wat moeilijk is.  

 

Verwonder en bewonder ook de minder mooie kanten van het leven en het brengt je geluk! 

 

Wil je graag handvatten, tips en trucs hoe je kunt voorkomen zoveel energie te lekken dat je je opgebrand voelt? Of wil je ‘gewoon’ wat meer energie en lukt het je niet om dat voor jezelf te organiseren? Neem dan contact met me op. Ik denk graag met je mee en wie weet kan en mag ik daar iets voor je in betekenen. Stuur me dan een mail naar marjolein@verwonderingbewondering.nl of stuur me in dm op Instagram verwonderingbewondering